გიგანტების დაცემის შემდეგ
გიგანტების განადგურება მსოფლიოს ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი მოვლენა იყო. მას შემდეგ, რაც მათ ღმერთებს დაუპირისპირდნენ, ისინი ეინჰასადის ანგელოზებმა გაანადგურეს, ხოლო მათი დიდებული ქალაქები და განვითარებული ცივილიზაცია ნანგრევებად იქცა. გადარჩენილი გიგანტების მცირე ნაწილი გრან კაინმა უკვდავთა პლატოზე (Immortal Plateau) ჩაკეტა, ხოლო დარჩენილები დროთა განმავლობაში მათივე შექმნილი ხელოვნური ინტელექტის კონტროლის ქვეშ მოექცნენ.
შედეგები კატასტროფული იყო. უამრავი მცენარე და ცხოველი გადაშენდა, დიდებული ქალაქები გაქრა, ხოლო გადარჩენილ რასებს არსებობისთვის ბრძოლა მოუხდათ. ეს მოვლენა მოგვიანებით „დიდი კატასტროფის“ სახელით გახდა ცნობილი.
მომხდარით დამწუხრებულმა ქალღმერთმა ევამ მსოფლიოს ბედზე იტირა. ლეგენდის თანახმად, მისი ცრემლებისგან წარმოიქმნა ტბა, რომელსაც მოგვიანებით Rainbow Lake ეწოდა.
ელფთა სამეფოს დაბადება
გიგანტების გაუჩინარების შემდეგ ელფებმა, ორკებმა, ერტეიებმა, ჯუჯებმა და ადამიანებმა თავისუფლება მოიპოვეს. თუმცა, მათთან ერთად მოვიდა პასუხისმგებლობაც — ცივილიზაციის აღდგენა ღმერთებისა და გიგანტების დახმარების გარეშე.
ძვ.წ. 586 წელს, Lineage II-ის მოვლენებამდე დაახლოებით 2075 წლით ადრე, ელფებმა შეძლეს სხვა რასების გაერთიანება და კონტინენტზე საკუთარი ძალაუფლების დამყარება. მათი სახელმწიფო, რომელიც ტყის სამეფოს (Forest Kingdom) სახელით იყო ცნობილი, იმართებოდა დედოფალ ბეორასა და დედა ხის (Mother Tree) მიერ არჩეული თორმეტი უხუცესის საბჭოს მიერ.
ბეორას მმართველობის პერიოდში ელფთა სამეფომ ოქროს ხანა განიცადა. ელფური კულტურა არქიტექტურის, მაგიის, ხელოსნობისა და დიპლომატიის წყალობით აყვავდა. ისტორიული ჩანაწერები ბეორას აღწერენ როგორც გულუხვ მმართველს, რომელიც ხშირად უზიარებდა სხვა რასებს ელფთა ძვირფას არტეფაქტებს.
ელფთა რწმენა და კულტურა
ბუნება ელფთა საზოგადოების ცენტრში იდგა. თუმცა, მათი რელიგიური შეხედულებები ერთიანი არ ყოფილა.
ზოგი ელფი ერთგული დარჩა შილენის — თავდაპირველი შემოქმედი ქალღმერთისა, რომელიც მოგვიანებით სიკვდილის ქალღმერთი გახდა. სხვებმა კი ევა მიიღეს, როგორც წყლისა და ბუნების ახალი მფარველი. მრავალი ტრადიცია ასევე სიცოცხლის ხის (Tree of Life) თაყვანისცემას მოიცავდა.
თეთრი ელფები უფრო სულიერ და შამანურ გზას მიჰყვებოდნენ. ისინი თაყვანს სცემდნენ სულებს და ინახავდნენ წმინდა ადგილებს, რომლებიც სულთა მეფეებს (Spirit Kings) ეძღვნებოდა.
ელფური მაგია ბუნების სულებთან დადებული უძველესი შეთანხმებების შედეგად განვითარდა. განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი იყო მათი კავშირი ერთრქებთან (Unicorns). მიუხედავად იმისა, რომ დიდი კატასტროფის დროს ბევრი მათგანი დაიღუპა, გადარჩენილი ერთრქები კვლავ პასუხობდნენ ელფი გამომძახებლების (Summoners) მოწოდებებს.
მითრილი და ელფთა ხელოსნობა
ელფი ოსტატები მითრილზე (Mithril) მუშაობის უნარით გახდნენ ცნობილი. მითრილი წმინდა ლითონი იყო, რომელიც რკინაზე მსუბუქი, უფრო გამძლე და ძლიერი მაგიური თვისებების მქონე გახლდათ.
მისი სისუფთავის გამო, ელფთა იარაღების, ჯავშნებისა და აქსესუარების უმეტესობა სწორედ მითრილისგან მზადდებოდა. სხვა ლითონები ელფებისთვის არასრულყოფილად და ნაკლებად ღირებულად მიიჩნეოდა.
ელფთა მზარდი სიამაყე
ელფთა ძალაუფლების ზრდასთან ერთად იზრდებოდა მათი სიამაყეც. დროთა განმავლობაში გაჩნდა კითხვა — ნამდვილად ჰქონდათ თუ არა მათ უფლება ემართათ ყველა სხვა რასისთვის.
გიგანტებისგან განსხვავებით, ელფებიც ღმერთების მიერ იყვნენ შექმნილნი, ისევე როგორც დანარჩენი რასები. ამ გააზრებამ თითოეულ ერს უბიძგა საკუთარი მითებისა და ლეგენდების შექმნისკენ, რომლებიც მათ განსაკუთრებულობასა და უნიკალურ ბედისწერას უსვამდა ხაზს.
ჯუჯები და მაფრის მემკვიდრეობა
ჯუჯების ტრადიციების მიხედვით, მაფრმა სამყარო სინათლის, სიბნელისა და მიწის ძალების გამოყენებით შექმნა. მანვე შექმნა ჯუჯები, რათა ცივილიზაციის აშენებაში დახმარებოდნენ და ასწავლა მათ ინჟინერია, არქიტექტურა, ქანდაკება, მათემატიკა და აბსოლუტური გეომეტრიის (Absolute Geometry) პრინციპები.
ჯუჯები ამაყობენ თავიანთი ოსტატობით და აცხადებენ, რომ მსოფლიოს ყველაზე შთამბეჭდავი ნაგებობები სწორედ მათ ააშენეს. ზოგიერთი ლეგენდის თანახმად, ელფებს მითრილისა და ადამანტიტის დამუშავებაც ჯუჯებმა ასწავლეს.
სხვა რასებისგან განსხვავებით, ჯუჯებს დაპყრობები ნაკლებად აინტერესებდათ და ძირითადად ვაჭრობაზე, გამოგონებებსა და პირად კეთილდღეობაზე იყვნენ ორიენტირებულნი.
ერტეიები და საიჰას კურთხევა
ერტეიები ამ პერიოდში ძირითადად დამოუკიდებლები იყვნენ და კონტინენტის პოლიტიკურ კონფლიქტებში ჩარევას ერიდებოდნენ.
ისინი ქარის ღმერთს, საიჰას (Sayha), ეთაყვანებოდნენ და სჯეროდათ, რომ ნამდვილი თავისუფლება თვითგამორკვევაში მდგომარეობდა. მათი საზოგადოება წმინდა ტაძრის გარშემო იყო ჩამოყალიბებული, სადაც მმართველებს ღვთიური კურთხევით ირჩევდნენ. ყოველი ახალი მმართველი საიჰას ძალის ნაწილს იღებდა, რაც მას ჩვეულებრივ ერტეიებზე უფრო ხანგრძლივ სიცოცხლეს ანიჭებდა.
სხვა მრავალი რასისგან განსხვავებით, ერტეიებს დომინაციის სურვილი არ ჰქონდათ და მეზობლებთან მშვიდობიან ურთიერთობებს ინარჩუნებდნენ.
ორკების სამეფოს აღზევება
თავდაპირველად ორკებს ელფთა მმართველობისთვის წინააღმდეგობის გასაწევად საკმარისი ერთიანობა არ ჰქონდათ. მიუხედავად მათი მრავალრიცხოვნებისა და სიძლიერისა, ისინი სხვადასხვა ტომებად იყვნენ დაყოფილნი.
ყველაფერი შეიცვალა, როდესაც ჰესტუის (Hestui) ტომმა შეძლო ძირითადი ორკული კლანების გაერთიანება. ამ ალიანსმა საბოლოოდ ორკების სამეფო ჩამოაყალიბა, სადაც ლიდერს შვიდი დიდგვაროვანი ტომის შეთანხმებით ირჩევდნენ.
ორკების პირველი და ერთადერთი მეფე გახდა ზანაკი (Zanak), მორეკის (Morek) ტომიდან. სამხედრო რეფორმების, მკაცრი დისციპლინისა და სტრატეგიული ლიდერობის წყალობით მან ორკები ელფთა სამეფოს ღირსეულ მეტოქედ აქცია.
ორკების საზოგადოება და ტომობრივი ტრადიციები
ორკული საზოგადოება უფრო საერთო რწმენებზე იყო დაფუძნებული, ვიდრე სისხლის კავშირზე. თითოეულ ტომს საკუთარი წმინდა ტოტემი ჰქონდა, რომელიც მის ღირებულებებსა და იდენტობას გამოხატავდა.
ყველაზე ცნობილი ტომები იყვნენ:
Hestui — გრიზლის დათვით სიმბოლიზებული, სიბრძნის წარმომადგენელი.
Atuba — ბასრი ეშვით სიმბოლიზებული, ცნობილი ძლიერი მეომრების აღზრდით.
Neruga — ცულისა და ისრის სიმბოლო, შეუპოვრობის განსახიერება.
Urutu — თავის ქალისა და გადაჯვარედინებული მახვილების სიმბოლო, პატივისა და სამართლიანობის წარმომადგენელი.
Dudamar — გიგანტური ობობით სიმბოლიზებული, ცნობილი ეშმაკობითა და სტრატეგიული აზროვნებით.
Gandi — სიცოცხლისა და სიკვდილის ციკლის სიმბოლო, მეომრული სულის გამოხატულება.
ეს სიმბოლოები აძლიერებდა ორკული კულტურის ერთიანობასა და იდენტობას.
პააგრიოს სწავლება
პააგრიოს (Pa'agrio) რელიგია ორკული ცივილიზაციის საფუძვლად იქცა. ძალა, დისციპლინა, გამძლეობა და თვითგანვითარება წმინდა სათნოებებად მიიჩნეოდა.
ორკი მეომრები დაუღალავად ვარჯიშობდნენ და უძველეს ტრადიციებს მიჰყვებოდნენ, რომლებიც მათ სხეულსა და გონებას უკიდურეს ზღვრამდე ავითარებდა. ელიტური მებრძოლები, როგორებიც იყვნენ Raiders და Destroyers, თავიანთ სტატუსს სასიკვდილო გამოცდების გადალახვით იძენდნენ.
საბრძოლო ხელოვნება, რომელიც კაბარტის (Kabart) სახელით იყო ცნობილი, ორკული კულტურის ცენტრში იდგა. მისი მიმდევრები საკუთარ სხეულს იარაღად აქცევდნენ და უფრო მეტად ფიზიკურ ძალას ეყრდნობოდნენ, ვიდრე ჯავშანსა და აღჭურვილობას.
კაბარტის უდიდეს ოსტატებს კაბატარი (Kabatari) ეწოდებოდათ — ლეგენდარული მეომრები, რომლებსაც უზარმაზარი მხეცების შიშველი ხელებით დამარცხება შეეძლოთ.
ორკი შამანები და ცეცხლის ენა
ორკების მაგია მნიშვნელოვნად განსხვავდებოდა ელფთა სულიერი ტრადიციებისგან.
თუ ელფები სულებთან თანამშრომლობდნენ, ორკი შამანები მათ ცეცხლის ძალითა და პააგრიოს კურთხევით იმორჩილებდნენ. მათი სწავლება მოიცავდა ცეცხლის ენის (Language of Flame) შესწავლას, ძლევამოსილი სულების სახელების დამახსოვრებასა და უძველესი რიტუალების დაუფლებას.
ეს უნიკალური სულიერი ტრადიცია ორკული კულტურის ერთ-ერთ ყველაზე გამორჩეულ მახასიათებლად იქცა.
ახალი ძალის დაბადება
მეფე ზანაკის გარშემო გაერთიანებულმა, პააგრიოს რწმენით გაძლიერებულმა და თაობების განმავლობაში დისციპლინით გაწვრთნილმა ორკებმა საკუთარი სამეფო დააარსეს რეგიონში, რომელსაც მოგვიანებით ელმორი (Elmore) ეწოდა.
დიდი კატასტროფის შემდეგ პირველად გაჩნდა ძალა, რომელსაც შეეძლო ელფთა სამეფოს უზენაესობისთვის გამოწვევა მიეყენებინა და მთელი კონტინენტის მომავალი შეეცვალა.
